KAREN ADRIAENSSEN OVER KANKER, POSITIVITEIT EN SCHOONHEID “IK HAD ECHT EEN DUTSKE KUNNEN ZIJN.”

Danseres, lerares, lifecoach, zus, lief, dochter: allemaal rollen die Karen Adriaenssen (28) van de ene dag op de andere zag overgaan in ‘Karen, kankerpatiënte’. Maar dat was buiten Karen zelf gerekend, want na de eerste schok was ze vastbesloten om uit deze tegenslag te leren en anderen te inspireren. Want ambitieus, dat is ze wel: “Mijn grootste doel is om ooit als lifecoach echt een motivational speaker te worden voor een groot publiek. In duizenden huiskamers een lichtje laten schijnen, dat zou ik prachtig vinden. Maar eerst moet ik zelf nog groeien!”

 

Dat groeiproces besloot ze te filmen. Puur, realistisch en confronterend zijn haar video’s: kotsmisselijk van de chemo, in paniek door haar uitvallende wenkbrauwen, dapper met haar kale hoofd voor de camera en huilend om haar veranderende uiterlijk. Karen filmt het allemaal. Bovendien slaagde ze erin om een positieve boodschap te koppelen aan ervaringen waar ieder ander enkel miserie zou zien. “Ik had echt een dutske kunnen zijn”, bedenkt Karen. Maar in de slachtofferrol kruipen, dat zit niet in haar genen. Door een vechtscheiding groeide ze op zonder mama, maar haar papa hield haar voor om geen slachtoffer te zijn. “Dat was hard als kind, maar het heeft me wel geleerd om sterk en positief te zijn. Medelijden hoef ik niet.”

“KANKER HOUDT JE EEN SPIEGEL VOOR”

IMG_9025.jpg

Karen is inderdaad een van de meest positieve personen die je ooit zal ontmoeten, met of zonder kanker. Maar dat wil niet zeggen dat er geen moeilijke momenten zijn. “Natuurlijk ben ik door diepe dalen gegaan”, bekent ze. “Mijn lichaam stopte met functioneren en mijn uiterlijk veranderde zo drastisch dat ik mezelf niet meer herkende. Op een bepaald moment kon ik mezelf enkel nog maar omschrijven met de term ‘monster’.”

 

“Tijdens die meest brutale fase van de kanker pasten mijn uiterlijk en innerlijk niet meer bij elkaar.” Stilaan ontmoeten in en out elkaar weer, maar er is iets veranderd, merkt Karen. “Ik word weer mezelf, maar nog meer dan ervoor. Kanker houdt je een spiegel voor en dan moet je je emoties toelaten op een manier waaraan je anders nog kan ontsnappen.”

“HET WAS DIT OF EEN BURN-OUT”

IMG_9505.jpg

Karen voor en tijdens/na kanker zijn dus pretty much twee verschillende personen. Niet dat ze aanvankelijk zelf het idee had dat er veel moest veranderen. “Ik was al iemand die bewust leefde en na heel wat tegenslagen had ik het gevoel dat eindelijk alles goed ging.” Haar professionele leven, zelfvertrouwen en relatie scheerden hoge toppen, maar anderzijds denderde haar leven wel aan een duizelingwekkende snelheid voort. “Het was of kanker of een burn-out”, beseft Karen nu. “Als je het zo bekijkt, moet ik bijna dankbaar zijn dat ik ziek ben geworden. Het heeft mijn bewustwordingsproces versneld. Vroeger droeg ik een masker, maar nu komt de echte Karen elke dag meer naar de oppervlakte.”

 

Maar ook uiterlijk is Karen niet meer dezelfde. Zo kwam ze veel bij – “moeilijk voor een danseres” – ondanks dat ze nu net veel gezonder leeft dan vroeger. “Ik eet nu bijna uitsluitend biologisch, want hoe natuurlijker je voedsel, hoe minder last je hebt van de bijwerkingen van chemo.” Ook vlees schrapte Karen voor een groot deel van haar menu. “Geen dokter vertelt je dat, maar dierlijke vetten en suiker zijn voedsel voor kankercellen. Tumoren gebruiken die stoffen om zich te voeden en dus te groeien. Als ik dat zelf niet allemaal was gaan opzoeken, had ik dat niet eens geweten.”

 

En het stopte niet bij wat extra kilo’s. “Toen ik merkte dat mijn haar begon uit te vallen, heb ik het meteen kort geknipt. Overal lange haren terugvinden is nog veel confronterender dan korte.” Bovendien doet haar verliezen pijn, vertelt Karen. “Je kan het vergelijken met de pijn die je voelt wanneer je haar een hele dag in een paardenstaart zat en je het daarna losmaakt, maar dan op je hele hoofd.” Maar dat ook haar wimpers en wenkbrauwen uitvielen, vond Karen nog veel moeilijker. “Zonder wenkbrauwen ben je helemaal uitdrukkingsloos, ik had het gevoel dat ik een deel van mijn identiteit kwijt was geraakt.” De dag dat ze haar wenkbrauwen zelf leerde tekenen was dan ook een van de mooiste uit haar hele ziekteproces, vertelt ze. “Toen mijn vriend later thuiskwam kon hij zijn ogen niet van mij afhouden, ik voelde me eindelijk weer even mooi.” Karen lacht bij de herinnering.

IMG_9347.jpg

“NU IS KOKOSOLIE MIJN GEHEIME WAPEN”

IMG_9417.jpg

Met zo’n veranderend uiterlijk is het logisch dat ook Karens beautyroutine een flinke evolutie doormaakte. “Vroeger waren felrode lippen mijn uniform, wanneer ik uitging of voor grote groepen ging spreken, zorgde rode lippenstift voor wat extra zelfvertrouwen.” Verder was haar ritueel heel basic: “Geen foundation, wat minerale poeder en skincare van Nivea.” Nu is ze veel meer bezig met de ingrediënten in haar producten. “Make-up is heel belastend voor de lever, door de chemo heeft de mijne al genoeg te verduren, daarom gebruik ik behalve kokosolie en bio-gelaatsverzorging zo weinig mogelijk cosmetica.”

 

Toch noemt Karen zichzelf “best ijdel” en er goed uitzien blijft iets waar ze belang aan hecht. “Ik ben blij dat ik stilaan weer de oude wordt, wat mijn uiterlijk betreft, maar ik maak me wel zorgen over bepaalde dingen, zoals de gekke haarlengtes waar ik doorheen moet wanneer mijn haar weer aangroeit.” Karen had altijd lange lokken maar “mocht ik mijn kapsel op één van de tussenlengtes mooi vinden, sluit ik niet uit dat ik daar wel even bij blijf. Het is een nieuwe start, best letterlijk wat mijn haar betreft”, lacht ze.

 

Wil je nog meer postiviteit ervaren via Karen? Check dan zeker haar website waar je haar kan boeken als lifecoach of neem een kijkje op haar facebookpagina voor haar filmpjes.

 

Interview door Ine D'hoe
Fotografie: Marieke Penne
Dank je wel, Karen, voor het topinterview!