TEAM CHALLENGE De ‘Bikini Body Guide’ van Kayla Itsines: getest en – hopelijk – goedgekeurd

Kayla Itsines’ Bikini Body Guide, een zware naam met als doel een lichter en vooral strakker, fitter lijf. De Kayla Challenge is een stevig sportschema met een combinatie van low intensity cardio (zoals wandelen), high intensity cardio (zoals intervallopen), resistance training (oefeningen met gewichten en je eigen lichaamsgewicht) en stretching met maar één rustdag per week, en dat drie maanden lang. En of we daar niet klaar voor zijn!

Toch gaan twee van onze Girlcrush team members de uitdaging aan. Crystal en Ine zullen drie maanden lang zweten en zwoegen, afzien en daarna – hopelijk – trots kunnen terugkijken op een geslaagd parcours. Aan enthousiasme ontbreekt het hun in elk geval niet.

IMG_8741.jpg

Let's do this!

 

Crystal – “Het wordt vooral een uitdaging om het sportschema in te passen in mijn drukke agenda.”

IMG_8638.jpg

Tijdens een brainstorm over een mogelijke team challenge, kwam Kayla Itsines’ Bikini Body Guide al gauw naar boven – achteraf bekeken met lichte spijt. Kayla Itsines’ guide is al enkele jaren een klinkende naam in de #fitgirl-wereld en wordt overal vergezeld van woorden als ‘amazing’, ‘magic’ en ‘dreambody’. Wij vroegen ons af of het wel realistisch is om in drie maanden tijd een fitness-strak lichaam te verwachten, want doe je daar normaal geen zes maanden tot een jaar over? En kan zo’n snelle work-out wel gezond zijn? Toegegeven, een schema dat je doorsnee lichaam in drie maanden in dat van een Victoria’s Secret-model transformeert, klinkt best verleidelijk. En hoewel ik best tevreden ben met mijn lichaam, vind ik het – zoals de meeste vrouwen – zo af en toe toch eens tijd om te klagen over bepaalde lichaamsdelen die beter zouden kunnen (hello, sandbags!). Maar bovenal vind ik dat je jezelf tijdens je twintiger jaren op je best mag voelen, zowel mentaal als fysiek.

Ik heb mijn fair share of sports gehad: een fitnessabonnement, watersport, zumba, fietstochtjes... Allemaal met veel plezier, maar elke keer opnieuw blijkt het moeilijk om een sportschema in te passen in mijn drukke agenda. Voor mij wordt de grootste uitdaging dus niet om het sporten zelf vol te houden, maar om een manier te vinden om telkens de sportdeadline te halen. Thuiskomen om 22 u. ‘s avonds is voor mij geen uitzondering, dus het wordt op de tanden bijten wanneer er dan nog een squatsessie of tien volgt. Maar eerlijk is eerlijk, ik kijk er stiekem wel naar uit om terug in dat strakke rokje van twee jaar terug te passen. So, let's do this!

 

Ine – “Dat cijfer 100 op de weegschaal wil ik nooit meer terugzien!”

IMG_8645.jpg

Sinds jaar en dag heb ik een haat-liefdeverhouding met mijn lichaam. Die begon toen ik in de lagere school mijn mollige zelf over de bok moest zien te krijgen en de turnlerares me vertelde dat ze er niet echt in geloofde dat me dat ooit zou lukken.

Tijdens mijn tienerjaren ontgroeide ik mijn chubby cheeks (en mijn haat voor turnleerkrachten) en ontwikkelde ik een passie voor dansen. Dat een danserslijf aan andere eisen moet voldoen dan een gemiddeld lichaam spreekt voor zich, en het mijne moest en zou in die mal passen. En dat lukte: jarenlang waren mijn ledematen rank, slank en zichtbaar sterk. Tot aanhoudende blessures een einde maakten aan mijn eindeloze trainingsschema.

Niet alleen moest ik mentaal en emotioneel wennen aan een leven zonder dans – mijn uitlaatklep, mijn bron van zelfvertrouwen en absoluut geluk – ook mijn lichaam vertoonde afkickverschijnselen. Ik gooide me op mijn studies en hield er een actief studentenleven op na, maar een lijf dat gewend is aan een minimum van vijftien uur sport per week laat zich niet sussen met een lesje zumba en wat fietsen hier en daar. En zo werd ik steeds zwaarder, tot de weegschaal enkele jaren geleden de honderd kilo aantikte.

Ik herkende mezelf niet meer en besloot van de ene dag op de andere om het roer radicaal om te gooien. Ik begon heel strikt mijn calorie-inname te monitoren en ging drie keer per week lopen, nam een fitnessabonnement en ging boksen, allemaal tegelijk. Al snel werd mijn spiegelbeeld weer slank en sterk en mijn lijf herinnerde zich hoe het fit moest worden en blijven. Op amper tien maanden tijd verloor ik zo’n vijfentwintig kilo en ik voelde me on top of the world.

Maar de manier waarop ik mijn lichaam en geest had afgejakkerd, begon zijn tol te eisen: met mijn doel bereikt had ik nog maar weinig weerstand om te weerstaan aan lekker eten en Netflix. Acht van mijn zuurverdiende vijfentwintig kilo’s kropen stilaan weer op mijn billen en heupen en ook mijn spierkracht liet van haar pluimen. Hoog tijd om opnieuw in actie te schieten dus, en dan komt Kayla als geroepen. Motivatie met hopen, want dat cijfer 100 op de weegschaal, dat wil ik nooit meer terugzien!

Fotografie: Marieke Penne