Column: I’m single and I’m fucked

charlotte spens.jpg

Elke maand houdt Charlotte Spens, columniste en seksexpert bij holyfck.org, ons op de hoogte van haar leven. Deze maand legt ze de moeilijkheden van singles bloot.

 

 


Jammer genoeg werd ik niet letterlijk recent gefucked, maar in deze wereld ben je als single metaforisch gesproken altijd gefucked. Constant. De maatschappij z’n penis zit mij altijd op de hielen. Hij haat singles en ik zal het bewijzen.

Knuffeldrift

 

giphy (1).gif

Al maanden kijk ik ernaar uit. José Gonzalez in het Rivierenhof. Lekker biertjes drinken en mee swingen op die heerlijke stem van hem. Nee, hoor. Het heeft eerder iets weg van een gladiatorengevecht. Een arena vol muilende koppels die gapen naar mijn vriendin en mij. Want je komt toch niet als vrienden genieten van zo’n zachte muziek, zeker? Rare kwieten zijn we. Omsingeld door aflikkers krijg ik al snel de drift om m’n vriendin vast te pakken en te doen alsof ik voor de vrouwen ben. Zo erg is het. En ja, dan kom je thuis: single, eenzaam en gefucked. Want als single mag je blijkbaar ook al niet meer van melancholische muziek houden.

 

“Niemand wil een oervrouw met een opgezwollen snoet een tong draaien”

image1[5924].JPG

Mild voorbeeld, ik weet het. Maar de ochtend erna wakkerde mijn gezondheid het gevoel van wortelschietende single aan. Mijn neus is verstopt, mijn hoofd is verstopt en mijn keel voelt aan als een schoorsteen vol vetzakkerij. En daar zit je weer. In die bedreigde staat. Niemand die voor jou naar de winkel gaat, niemand die voor jou thee zet of soep fabriceert, niemand die jou medicijnen haalt. Nee, ik word verplicht om in eerste instantie mijn medicijnkast te plunderen en mijn koelkast leeg te eten. Na een paar dagen blijft er nog één pak eieren over en moet ik mezelf als zombie overeind krijgen om naar de winkels te sukkelen op handen en voeten en met een coolpack op mijn kop. Je zou voor minder single zijn. Niemand wil een oervrouw met een opgezwollen snoet een tong draaien.

 

Plasticine huisje

giphy.gif

Weet je wat mij het razendste maakt? Vastgoed. Daar kookt mijn bloed van. Als alleenstaande met een magere pree kan ik me nog net een appartement veroorloven waarvan de muren met zijden draadjes aan elkaar hangen en waarvan de badkamer zijn oorsprong haalt uit de middeleeuwen. Pispot inclusief. Nee, met zelfs meer dan de helft van een middelmatige pree vind je niets in Antwerpen. De alleenstaande verdient geen gezellige thuis. Af en toe struikel ik over goddelijke appartementen met hoge plafonds, een vernieuwde badkamer en een keuken die niet op pootjes staat. En dan lees je: perfect voor koppels. Inderdaad, ja. Het is zo: als koppel deel je de huur van zo’n herenhuis-appartement door twee en dat kost zoveel nog niet. Als alleenstaande kan je twee wegen uit: ofwel verhonger je en woon je proper, ofwel ben je gedoemd te wonen in een blok plasticine van vijf meter op vijf.

 

Ik plus man. Het zou gemakkelijker zijn. Ik plus man is gelijk aan een comfortabel leven. Maar dan zal hij zien hoe ik dagenlang dezelfde kleren draag en alleen ijs eet als ik ziek ben. Dan kan hij zien hoe ik na concerten of feestjes een boterham met kaas de microgolf in duw en die erna opeet in bed met mes en vork. Nog erger: dan ziet hij hoe ik op schrijfochtenden op m’n verloederde witte sokken de correcte spelling van woorden opzoek. Er mag dan wel een groot deel van jong België weten hoe mijn seksleven eraan toegaat, sommige geheimen houd ik voorlopig toch nog even voor mezelf. Dommage. Dan maar dakloos en single. Maar niet zonder de constante druk van de maatschappij die singles niets gunt. En niet zonder geheimen.

 

PS: ik zoek een sponsor voor mijn toekomstige appartement.

Illustraties; Roxane Pots