Verhuizen voor de liefde: een goed idee?

Wat gebeurt er als je de liefde van je leven tegenkomt, maar hij uit een ander land blijkt te komen?
Is je relatie op voorhand gedoemd (wie herinnert er zich niet Carrie Bradshaw die totaal verdwaalde in het verre Parijs) of is je hart volgen de enige logische keuze?

giphy (9).gif

Na een langdurige ongezonde relatie van bijna acht jaar was ik uiterst opgelucht single te zijn. Ik had eindelijk de kans om mijzelf te vinden. Ik genoot van de onafhankelijkheid, en alleen zijn was een openbaring. Echt alleen zijn, met jezelf. Na maanden very, very happy single te zijn, werd er steeds meer aangedrongen dat ik moest daten. Iets waar ik totaal geen ervaring mee had: ik had slechts één relatie achter de rug, die begonnen was toen ik nog een tiener was. Ik vond het afschuwelijk. Ik wou een instant spark, niet afspreken en dan zien we wel of er iets groeit. Maar dat was niet hoe de wereld in elkaar zit, zei iedereen me. Dat was eigenlijk wel een behoorlijke teleurstelling en ik voelde me naïef. Ik kon het maar niet opbrengen om meer dan één persoon per keer te daten, ook al leek het niets te worden. But my luck was about to turn..

Samen met mijn bestie ging ik naar een cosplay-conventie waarvoor ik regelmatig werk. Mijn vriendin kwam als de bevallige Poison Ivy, we made a handsome couple, if I may say so. De dag ging zoals gewoonlijk op een conventie. “May I take a picture?” “Sure.” Pose. Bye. Next.

giphy (4).gif

Maar die next was niet gewoon een next. Een knappe all-tatted-up verkoper, donker gekleed, donkere haren, diepbruine ogen met beanie, komt dolenthousiast op me af voor een foto, omdat ik volgens hem een geweldige cosplay heb. Good thing my face was painted, ‘cause girl, I was freakin’ tomato-faced. Ik had f*cking vlinders, als een klein kind dat eindelijk die unicorn-knuffel krijgt, en hij daalt traag neder van de bovenste plank van het eendjeskraam. En niet alleen door de looks die ik net beschreef: toen hij sprak en tegen me aanstond realiseerde ik me dat het leek alsof hij opgemaakt was uit al mijn schrijfsels, tekeningen en gedachten. It hit me hard. Maar een klein stemmetje achteraan in mijn hoofd zei: “Hey, remember, you have some dates comin’, en de ‘boem patat’-liefde die jij wil, bestaat helemaal niet. Calm your tits, girl and keep it cool. Snap out of it.” Pose. Foto wordt genomen. En hij wandelt terug naar zijn sales booth. In de volgende twee seconden slaat mijn brein tilt. Mijn hart en instinct slaan mijn geconditioneerde hersens knock-out en ik grijp naar zijn arm – so far for cool, girl. Ik zeg: “Wait, do you want my card?” En hij lijkt opmerkelijk blij – yes!

Bijna een half jaar en een geweldig liefdesverhaal om aan mijn kinderen te vertellen later ben ik ervan overtuigd dat dit de liefde van mijn leven is: met deze man wil ik trouwen en een gezin starten.

We staan op het punt om samen te wonen. But here’s the kickerHij woont in Duitsland.

Gezien ik net klaar ben met mijn studies en hij in Düsseldorf studeert én werkt, heb ik besloten om naar hem toe te verhuizen. Tot nu toe kwam hij steeds naar hier, maar nu ik eindelijk een auto heb, mijn studies afgerond zijn en ik bij hem zou kunnen intrekken, willen we zo snel mogelijk elke dag bij elkaar zijn. Ik ben praktisch alles in orde aan het brengen, maar ook mijn omgeving aan het klaarstomen. Mijn moeder woont al jaren alleen met mij en ik vrees dat ze het moeilijk zal hebben. Ik beloofde haar dat ik regelmatig op bezoek zal komen. We hebben een ongewone relatie, bijna een vriendschap. Maar de laatste dagen voor mijn vertrek in september komt het tot frustratie en ruzies. Ze loopt mokkend rond en probeert me bang te maken om de ‘lange rit’ te maken. Ik weet dat dit komt doordat ze me niet wil verliezen, maar vind het anderzijds een beetje onfair.

Ik heb een puberende halfzus van wie ik wil dat ze weet dat ik er voor haar ben, no matter what, ook al ben ik in een ander land. Zij is heel blij dat ik gelijktijdig met haar een vriendje heb, maar reageerde onverwachts toen ik zei dat ik naar daar zou verhuizen. “Hij steelt mijn zus!” Hier schrok ik een beetje van. Ik zei dat ik er altijd zou zijn voor haar en dat ze steeds op vakantie mocht komen. Toch greep die opmerking, ook al was het een grapje, me een beetje bij de keel. Ik wil geen animositeit van mijn familie naar mijn vriend toe creëren omdat ik met zijn hulp verder van hen verwijderd ben. Dus ik zal al die contacten zo goed mogelijk trachten te onderhouden via allerlei communicatiemogelijkheden en regelmatig bezoekjes brengen. Ik kijk al op tegen de autoritten.

giphy (5).gif

Vaak krijg ik de vraag: “Wat als het misloopt?” Wel, dan zoek ik een plekje ergens anders en heb ik Duits onder de knie, dus extra opties. Het is nu eenmaal realistisch om te denken dat een relatie kan stukgaan, misschien doordat we niet kunnen wennen aan het samenwonen, door een ruzie of iets anders. Maar ik ga hier niet van uit, want dat is geen leven. Ik wil nú doen wat me nú gelukkig maakt. Leven van dag tot dag en dan zien we wel. Hope for the best en prepare for the worst. Negeer deze mogelijkheid dus niet, wees je ervan bewust, maar laat er je dromen niet voor varen.

Dan heb je de andere kant van het dubbeltje natuurlijk. Ik ben nooit meer alleen, voor de eerste keer in mijn leven. Wel, ‘nooit’ is een groot woord. Hoewel mijn partner thuis werkt en ik mijn creatieve ventures ook van thuis uit doe, wil dit niet zeggen dat we steeds in dezelfde kamer moeten zijn. We zijn beiden erg graag creatief bezig met ons eigen ding, maar dat kunnen we ook naast elkaar doen, met een muur ertussen.

giphy (6).gif

Ik heb allesbehalve het gevoel dat ik een deel of mijn compleet leven opgeef om een nieuw leven met hem te starten. Ik heb het gevoel dat het nu nog maar begint. Ik denk dat het belangrijk is om op voorhand met je partner te praten over wat je plannen zijn voor de toekomst en of deze compatibel zijn. Plan het samenvoegen van deze plannen genoeg op voorhand en laat het van daar dan ook gebeuren. Je kan niet alles voorspellen, en dat is net mooi. Het is ook niet alsof het de andere kant van de wereld is. De afstand is gering, slechts 2,5 uur van thuis. Dus ik ben eigenlijk steeds binnen vervoersbereik. Dat is een opluchting, gezien ik weet dat als er iets zou zijn met mijn familie in België, ik er ook binnen een beperkte tijd kan staan. Voor mij persoonlijk is de stap dus – mits enkele aanpassingen – een waar ik erg naar uitkijk. Het voelt heel natuurlijk als de progressie in onze relatie.

> Ondanks alle zaken die je niet mag negeren bij een grote stap in een moderne relatie ben ik niet bang om te verhuizen naar het buitenland voor de liefde. Ik kijk ernaar uit om mijn lief zijn familie te leren kennen, de omgeving waarin hij zich zo goed voelt, hoe hij kookt, hoe hij Duits spreekt in de supermarkt, hoe hij lacht als ik iets fout uitspreek.

Ik hou jullie op de hoogte over hoe alles afloopt.

The future starts now.