SEX & LOVE COLUMN - ongeloof in Cupido

charlotte spens.jpg

Elke maand houdt Charlotte Spens, columniste en seksexpert bij holyfck.org, ons op de hoogte van haar leven. Deze maand heeft ze het over romantiek en modern daten.

Daten is vermoeiend. Ik begrijp niet waar ik de fut nog vandaan haal, na alle regelrechte klootzakken, psychopathische klootzakken, bijna onuitstaanbare klootzakken, nerdy klootzakken en sexy klootzakken. Vreselijke categorie, die laatste, want hij is een klootzak, maar tegelijkertijd: that body. De laatste zeven maanden ging ik daarom op nul dates. Waarom zou ik?

 
“kan het dat ik eindelijk iemand date die het goed met me voor heeft?”

Modern sprookje

Omdat… gevoelens. Ha, die gevoelens. Fraaie tintelingen barricaderen je lijf. Prachtige gevoelens op roze wolkjes zorgen voor extreme fantasie en verwachtingen. Ze laten ons alles geloven. Alle oude scherven kleef je terug aan elkaar met secondelijm en druk je goed aan. This time it’s gonna stick. Hoop en vertrouwen in een nieuwe persoon. De droom wordt stilletjes aan opnieuw gedroomd. Om uiteindelijk te verwisselen van gedaante. Een nachtmerrie te worden.

giphykk.gif

 

Of kan het dat ik eindelijk iemand date die het goed met me voor heeft? Of geloof ik in Cupido-fabels? Waarschijnlijk. Mijn glazen muiltje vond hij niet, mijn Tinder-profiel daarentegen. Lekker modern, dit sprookje. Maar terug tot de kern: ik date iemand en eureka, het werkt. Je zou denken: ja, en dan? Klinkt doodgewoon. Dat begrijp ik. Toch schrikt dat af als je altijd flopt in de liefde. Als de interesse wederzijds is en oprecht lijkt, met de nadruk op lijkt, vraag ik me meteen af wat er mis is met hem. En wacht dan opzettelijk, ongelooflijk lang met seks om te ontdekken of hij dan nog steeds belangstelling toont. En deze moorddadig knappe man toont die nog steeds. Vreemd.

Romantiek is niet dood

giphy.gif

Veelbelovend is hij. Soms stap ik uit de douche en zie ik dat ik twee oproepen van hem gemist heb. Eigenaardig. Soms wil hij facetimen tijdens het werk. Bizar. Hij betaalt mijn diner. Ongebruikelijk. Ik heb dan ook pas na een halfuur discussiëren daaraan toegegeven. Daarna bracht ik hem een dramatische speech over feminisme, terwijl hij zijn kaart langs de lezer swipete. En die feminist rant schrikte hem niet af. Al dit ervaar ik als romantisch. Want romantiek is zo onbekend voor mij dat ik het nu al galant vind wanneer iemand mij thuis oppikt. Best niet verkondigen aan de vriendinnen, dit alles: ik wil dit niet jinxen. Gewoonlijk als ik vertel over een mogelijke crush wordt dat twee weken later steevast opgevolgd met: never mind.

 

Wordt dit nu een melig valentijnsgedicht of een miserabel kortverhaal? Wie zal het zeggen... Ik moet gaan nu. Hij staat voor mijn deur te wachten. Die oprechte klik of die stiekeme klootzak.