Mijn eerste keer in een nicheparfumerie

Nicheparfumerie’. Het woord alleen al doet meteen denken aan een klassevolle maar ietwat stijve winkel met Parijse flair vol met al even klassevolle maar erg prijzige parfums. Ergens voel ik me erg aangetrokken tot de elegantie ervan, maar ik moet eerlijk toegeven dat iets me er toch altijd van weerhoudt om zo’n chique zaak ook effectief binnen te stappen – mijn portefeuille die reeds geplunderd werd bij de laatste nieuwe make-uplaunch.

Onlangs vond ik het echter tijd om mijn geur- en parfumkennis uit te breiden, en om op zoek te gaan naar een parfum dat bij me past. Want hoewel ik wekelijks de allernieuwste parfums opgestuurd krijg, moet ik bekennen dat die eigenlijk vooral terechtkomen in mijn uitstalkast, pour le plaisir des yeux. Niet per se voor de geur zelf dus, en daar wou ik verandering in brengen. Dus ik besloot om ein-de-lijk die nicheparfumerie gewoon binnen te stappen en mij te laten verrassen.

2.jpg

Mijn eerste keer in een nicheparfumerie

3.jpg
13.jpg
10.jpg
7.jpg

De parfumerie van mijn keuze is Necessities, een prachtige zaak in hartje Antwerpen waar ik me al talloze keren aan de etalage stond te vergapen, maar ook al die keren gewoon ben voorbijgestapt: om de een of andere reden voelde ik me ergens te jong om er ook effectief een voet binnen ten zetten. De eerste indruk is al aangenaam: geen verstikkende wolk van 1001 geuren door elkaar, maar een lichte, aangename parfummix.

Ik word ontvangen en begeleid door de eigenaar van de zaak – Maxime, ook wel boyfriend van onze favoriete grammar nazi én parfumlover Kora-Lee – die de paniek in mijn ogen moet opgemerkt hebben – of ruikt hij m’n angst? Gevolg: hij begeleidt me van A tot Z en legt me stap voor stap alles uit wat er te beleven valt in de parfumerie.

 

Met een goed nicheparfum probeer je niet 100% van de bevolking halfblij te maken, maar 20% dolgelukkig.”

Die is overigens niet de eerste de beste: ze werd in 1985 opgericht door Maximes grootmoeder. Daarmee is Necessities de eerste nog bestaande nicheparfumerie in België, en intussen gaat ze dus al drie generaties mee. De liefde voor parfum is Maxime zowat met de paplepel ingegeven en is ook nooit meer overgegaan: “Ik kan echt gepassioneerd geraken door een bepaalde geur en zie het dan ook als mijn missie om zoveel mogelijk mensen te helpen aan een geur die bij hen past”, vertelt hij.

Nicheparfum vs. commerciële parfums

Eerlijkere prijzen, uniekere geuren

Ik beken: ook ik kamp nog steeds met beautyvooroordelen. Wat me al die jaren tegenhield om een nicheparfumerie binnen te stappen, was de idee dat nicheparfums per definitie ook veel duurder moeten zijn dan doorsnee commerciële parfums – lees: onbetaalbaar voor een twenty-something als ik.

  Diptyque : een bekender Frans nichemerk dat ontstond in de jaren 60 en een sterke link met de natuur heeft. Ze proberen het authentieke gevoel van iets oppakken en eraan ruiken te recreëren, van een stokje sandelhout tot een gedroogd vijgenblad of groene bladeren en potgrond.  Must-try:   Tam Dao .

Diptyque: een bekender Frans nichemerk dat ontstond in de jaren 60 en een sterke link met de natuur heeft. Ze proberen het authentieke gevoel van iets oppakken en eraan ruiken te recreëren, van een stokje sandelhout tot een gedroogd vijgenblad of groene bladeren en potgrond. Must-try: Tam Dao.

“Dat is een opmerking die ik heel vaak hoor”, vertelt Maxime. “Nicheparfums hoeven echter niet per definitie duurder te zijn. Het toegankelijke merk Diptyque bijvoorbeeld goochelt met prijzen rond de € 80 à € 100. Ongeveer hetzelfde als bij een commercieel parfum dus.”

Hij vertelt er ook meteen bij dat hij effectief ook wel veel duurdere parfums in zijn collectie heeft zitten en waarom die precies meer kosten. “Merken die doelbewust de productie beperkt houden en zich niet richten op een grote verkoop in ketens, zijn vaak unieker. Dat kunnen ze zich ook veroorloven, omdat er minder flesjes van een bepaalde geur verkocht moeten worden. Om een voorbeeld te geven: commerciële merken produceren per jaar bijvoorbeeld een half miljoen stuks van een bepaalde geur, terwijl er nichemerken zijn die maar 500 stuks van een exclusieve geur in productie laten gaan. Aangezien die geur maar bij 500 mensen in de smaak moet vallen, mag hij veel gewaagder en meer uitgesproken zijn. Met een goed nicheparfum probeer je niet 100% van de bevolking halfblij te maken, maar 20% dolgelukkig.” Klinkt zo logisch. Waarom heb ik hier nooit eerder bij stilgestaan?

 

  Nasomatto , een Italiaans merk van een flamboyante parfumeur die niets liever doet dan provoceren met zijn geuren. Whisky ( Baraonda ), cannabis ( Black Afgano ), absint ( Absinth )...

Nasomatto, een Italiaans merk van een flamboyante parfumeur die niets liever doet dan provoceren met zijn geuren. Whisky (Baraonda), cannabis (Black Afgano), absint (Absinth)...

“Een goed merk heeft voor mij een eigen identiteit, die je ook terugvindt in de geuren. Het probeert niet om andere merken te kopiëren”, aldus Maxime. Een goed voorbeeld van zo’n merk is Nasomatto, een Italiaans merk van een flamboyante parfumeur die niets liever doet dan provoceren met zijn geuren. Whisky (Baraonda), cannabis (Black Afgano), absint (Absinth)... De excentrieke Alessandro Gualtieri speelt graag met originele en zware geuren die zeker niet bij iedereen in de smaak zullen vallen, maar wel kan rekenen op een schare trouwe fans.

 

Aan een meer unieke geur, hangt er uiteraard een prijskaartje, maar dat prijskaartje is in verhouding eigenlijk eerlijker dan in de commerciële parfumerie. Een nicheparfum kost misschien wat meer, maar de ingrediënten zijn doorgaans van veel betere kwaliteit en er wordt minder geld uitgegeven aan marktonderzoek, een bekend gezicht of andere fancy marketing. Anderzijds is het niet zo dat een nicheparfum per definitie beter is. Er bestaan ook amateuristische, minder geslaagde nicheparfums, en uitstekende commerciële parfums. Denk maar aan Eau d’Orange Verte van Hermès bijvoorbeeld, een vrolijke, eenvoudige, maar erg mooi afgewerkte citrusgeur.


Aan een goed parfum wordt jaren gewerkt

  The Different Company : Frans vakmanschap, haute parfumerie pur sang: uitermate getalenteerde parfumeurs, veel artistieke vrijheid en grondstoffen van uitstekende kwaliteit.  Must-try :  Bois d’Iris .

The Different Company: Frans vakmanschap, haute parfumerie pur sang: uitermate getalenteerde parfumeurs, veel artistieke vrijheid en grondstoffen van uitstekende kwaliteit.
Must-try: Bois d’Iris.

Waar commerciële merken vaak proberen om de productiekosten zo laag mogelijk te houden, wat zich kan vertalen in minderwaardige ingrediënten, gaan de nichemerken net prat op de kwaliteit van hun grondstoffen. Ze maken minder gebruik van synthetische ingrediënten en geven de voorkeur aan natuurlijke grondstoffen. Maar die laatste vereisen arbeid, vakkennis en vaak ook tijd. Om sommige ingrediënten te verkrijgen, zijn er soms ettelijke jaren nodig.

“In zijn Bois d’Iris maakt The Different Company bijvoorbeeld gebruik van echte iriswortel, een enorm kostbaar ingrediënt waarvan de prijs per kilo begint bij $ 12.000, maar kan oplopen tot wel $ 100.000. Dat lijkt hallucinant, maar om iris als parfumingrediënt te verkrijgen heb je acht jaar nodig. Eerst moet de irisplant drie jaar groeien. Daarna worden de wortels geoogst en liggen ze maandenlang te drogen in jutezakken. Pas na een jaar of vijf worden ze verwerkt tot irisboter, het ingrediënt dat dan uiteindelijk in een parfum kan worden gebruikt. Voor een flesje Bois d’Iris van 50 ml is er bovendien 35 kg iriswortel nodig...”

Dé vraag die iedereen zich na deze uiteenzetting natuurlijk stelt (you’re welcome): hoeveel kost zo’n flesje dan wel niet? “Valt goed mee, € 99”, grijnst Maxime. Valt inderdaad goed mee als je weet wat voor vakmanschap in een nicheparfum verwerkt zit. Ik krijg meteen zin om dit parfum te kopen en in een klein kistje te begraven, als een kostbare schat.

Parfum = persoonlijk

6.jpg
5.jpg

Na de meest geweldige en pure geuren te hebben ontdekt – tabak en sigarenrook, de zee in een fles, de haast muffe geur van een oude kerk – ik verzin het niet – vraag ik me vooral af hoe je een parfum moet kiezen. Ik heb hier zowel klassieke, herkenbare geuren geroken als verrassende geuren die ik nooit eerder rook. Er is een duidelijk onderscheid tussen wat ik heerlijk vind en wat me een soort kinderlijke afkeer bezorgt, maar 100% zeker weet ik het toch niet... Hoe moet je nu in godsnaam weten in welke richting je moet zoeken?

“Alles begint met de dialoog tussen m’n klant en mij. De informatie die hij mij geeft, moet ik proberen te vertalen in een geur. Dus hoe meer informatie een klant mij kan geven, hoe beter. Alleen hebben klanten het vaak moeilijk om over geur te praten, daarom gebruiken we een aantal kunstgrepen om de zoektocht tot een goed einde te brengen. Eerst pols ik naar hun geurvoorkeuren. Als iemand mij bijvoorbeeld zegt: ‘Ik wil zeker geen bloemen’, dan vallen al heel wat parfums af, waardoor je vrij snel al een eerste selectie kan maken.”

“Ook met herinneringen of anekdotes kan ik veel doen. Wanneer mensen mij iets vertellen over hun kindertijd of over bepaalde geuren die hen zijn bijgebleven, geeft mij dat een aanknooppunt. Boswandelingen in de herfst, jeugdvakanties aan zee, de geur van benzine in een parkeergarage, dat soort dingen. Zalig wanneer je klanten aan een parfum laat ruiken en ziet dat het een emotie losweekt.”

“Verder kan het handig zijn om parfums mee te brengen die je graag hebt gedragen in het verleden. Daar schuilt onbewust toch vaak een patroon in, op basis waarvan ik dan nieuwe voorstellen kan doen.”

8.jpg

Wees ook bereid om negatief te zijn als je een parfum niet graag ruikt. Een opmerking als ‘dit ruikt naar kattenpis’ kan ik wel aan. (lacht) Hoe sneller ik mij een beeld kan vormen van de al dan niet onbewuste voorkeuren van een klant, hoe sneller we tot een goed resultaat komen. En mentaal open zijn van geest, dat helpt ook wel. Misschien ruikt die kattenpis wel heerlijk op de huid.(lacht)

Eerlijk, ik ben helemaal van mijn sokken geblazen door hoe interessant ik dit allemaal vind en raad het dan ook 200% aan hier eens binnen te stappen. Ik dacht dat ik bitter weinig interesse vertoonde in parfum tout court, maar de passie van Maxime heeft de geurenhemel voor mij opengetrokken. De ingredïenten die hij benoemt, zijn niet altijd makkelijk thuis te brengen voor een noob zoals ik, maar hij beschrijft deze met een enorme precisie en tastbaarheid, waardoor je het toch enigszins snapt. “Als we over geuren praten, is het makkelijker om de woordenschat van andere zintuigen te gebruiken. Een geur omschrijven als ‘zoet’, ‘groen’ of ‘fluwelig’ maken hem al veel tastbaarder.”

Na heel veel ruiken en geuren schrappen kom ik tot de conclusie dat ik neig naar de ‘oma-achtige geuren’, waar veel bloemen, vaak rozen, in verwerkt zitten zonder al te zoet of girly te zijn. Wat ongetwijfeld te herleiden is naar mijn geurherinneringen. Ik ben een heel uitgesproken persoon die qua stijl nogal luid en girly kan zijn, maar binnenin ben ik ook een nostalgische persoon die veel waarde hecht aan ‘die goeie ouwe tijd’ en een enorm sterke band heeft met haar grootmoeder.

Ik maak niet meteen een beslissing en besluit nog eens terug te komen voor een persoonlijke sessie geuren proeven. Ik heb het gevoel dat ik me serieuzer wil gaan bezighouden met welke geur ik exact draag en wat ik wil uitstralen naar de buitenwereld toe, en dat is ook exact wat ik ga doen: doordacht kiezen.

 

To be continued...