RENDEZ-FAUX

charlotte spens.jpg

Elke maand houdt Charlotte Spens, columniste en seksexpert bij holyfck.org, ons op de hoogte van haar leven. Deze maand staat haar hart even stil.

 

Twee minuten lang staat alles stil. Alsof ik met de afstandsbediening een pauze inlas bij elk kanaal. Mijn oren suizen. De decibels van voetbalsupporters verzwinden. Beton is mijn blik. Hard. Nadenken. Broeden. Theoretiseren. Mijn hart valt uit mijn kont.

“W. heeft weer een relatie met zijn ex.”

mmm.gif

Plots staat ie daar met zijn meisje. Hij begroet iedereen, mezelf niet meegerekend en pivoteert.

Niet alleen beschikt W. over een minimum aan zelfrespect, aangezien hij terug is met een ex die hij bij mij betitelde als ‘dominant’, ‘crazy’ en ‘controlling’. Hij heeft ook geen respect tegenover mij. En dan hoor ik weer. Ik lach terwijl hij ertussenuit knijpt.

“Da’s vriendelijk”, fluister ik luidop.

 

Onkruid

De bezuinigde pintjes van bij de match bedwingen een resem aan emoties. Tuurlijk doet het pijn. Boven is fucking onder. Dit verwachtte ik in geen honderd jaar. In vrijgezeltheorie is het enige pijnlijker dan single zijn, single zijn wetende dat je ‘ex’ gelukkig is. Het voelt alsof krekels van ijzer zich een weg banen door mijn solar system en onderweg af en toe wat knabbelen. Vermoedelijk vertelde hij me continu dikke, vette leugens. Vermoedelijk bloeide er niets eerlijks tussen ons. Vermoedelijk gaf hij mij al reeds bij haar gebruikte koosnaampjes. Net tweederangs onkruid.

jj.gif

Ik zag hem ooit écht graag. Dat vertelde ik hem nooit. Maar nu lach ik. Het verdriet is passé. Ik moet wel lachen: deze man ken ik niet. En is zeker niemand waar ik van kan houden. En liefdesverdriet existeert toch niet als diegene die je mist niet bestaat?

Joepie! Ik kan die kutcactus dus terug bewonderen. Het is geen aandenken aan zijn liefde voor mij. Die bestond waarschijnlijk niet eens. Al het verdriet van een column geleden, verdwenen! De cactus was een cadeau van iemand die ik ooit kende. Ik kan er alleen niet meer opkomen van wie.