Een ode aan de iconische blauwe oogschaduw van mijn moeder

Als ik aan mijn mama denk, denk ik onvermijdelijk aan haar signature blauwe oogschaduw, al sinds de jaren 80 onveranderlijk haar dagelijkse look, die dan ook op werkelijk elke foto van een familiefoto terugkomt. Mijn moeder in jongere versie, maar haar blauwe ogen zijn steevast hetzelfde. Voor die typische blauwe oogleden en dito wimpers haalt menig fashionista tegenwoordig zijn neus op wegens oubollig, maar not me. Integendeel, ik gaf mijn moeders handelsmerk een moderne update die naar mijn mening meer dan gezien mag worden. Love you, mom!

BeFunky-collage (61).jpg
 

Ieder kind heeft in zijn gedachten wel ergens een vertraagd beeld verankerd van moederlief die haar lippen stift of een wolkje parfum in haar hals spuit. Ieder kind behalve ik. Zo’n levendig, tot de verbeelding sprekend beeld heb ik gewoon niet van mijn moeder. Ik ben een ware mode-, skincare- en make-upfreak, maar die liefde voor beauty is me allesbehalve met de paplepel ingegoten. Mijn eerste make-uplessen kreeg ik niet van mijn moeder, maar van mijn favoriete make-upgoeroetweeling Pixiwoo op YouTube. Mama mag dan wel niet zo’n liefdevolle affaire met make-up hebben als ikzelf, toch heeft ze een soort signature look, en die is vrij nostalgisch. De zachtblauwe oogleden van frontzangeres Agnetha van ABBA hebben mijn moeders make-uplook destijds geïnspireerd – in de jaren 80, that is. Anno 2019 bevat haar beautytasje nog steeds niet meer dan wat blauwe oogschaduw en een bijpassende mascara.


uuu.jpg

Stuck in the eighties, much? Ik heb haar al vaak gevraagd om eindelijk eens een andere kleur oogschaduw aan te schaffen, maar tevergeefs. Ze geeft vaak als argument dat andere kleuren niet passen bij haar grijs-blauw-groene ogen en dat ze blauw gewoonweg mooi vindt bij zichzelf. Gelukkig maak ik haar af en toe eens op als we ergens heen gaan, en dan lukt het me wel om haar een andere kleur oogschaduw dan dat ijzige blauw te doen dragen. En als ik zeg ijzig, denk dan maar gerust aan Frozen, en een heel slecht geschminkte versie van Elsa. Sorry, not sorry, mom!


Hoewel dat blauwe poeder enige frustratie en spijt bij mij oproept, begrijp ik ergens wel waarom mijn mama weinig belang hecht aan make-up en breng ik daar ook heel wat respect voor op. Want mijn mama straalt van zichzelf zelfvertrouwen uit en heeft daar eigenlijk totaal geen make-up voor nodig. Als ze dan toch iets gebruikt, doet ze dat gewoon omdat ze dat zelf mooi vindt. Make-uptrends kunnen haar niets schelen. Dat make-upgewijs gewoon je zin doen erg bevrijdend kan werken, heb ik zelf ook al aan den lijve mogen ondervinden, en ik kon er amper genoeg van krijgen.


Want misschien is dat wel de belangrijkste levensles die mijn mama mij onbewust heeft bijgebracht: maak je niet druk om wat anderen van je denken. Als 18-jarige onzekere puber durfde ik niet eens de straat over te steken zonder make-up, laat staan naar de winkel gaan en onder de mensen komen. Het was mama die me uiteindelijk leerde dat je soms gewoon geen bal moet geven om wat anderen van jou zouden kunnen denken, of dat nu gaat om make-uploos de straat opgaan of net met een extreme look die allesbehalve conformistisch is.

gogo copy.jpg

Dus besloot ik om de kleur blauw toch eens een kans te geven. Met alle make-upproducten met een tikkeltje blauw in die ik kon vinden (ja, ik heb ook in mijn mama haar make-uptasje moeten scharrelen), besloot ik om mijn eigen, moderne versie te maken van mijn moeders make-uplook. Meestal creëer ik een look door alles door elkaar te gooien en de verschillende poeders te blenden tot een mooi geheel. Bij deze look was dat niet anders. Als basis nam ik een blauwe liner van Essence en ik zette mijn wimperlijn wat meer aan. Ik wou mijn oog toch graag een naturelle lift geven en maakte er uiteindelijk een cat eye van. Een perfecte, tot in de puntjes verzorgde look zou nogal gek zijn, want dat past niet echt bij het karakter van mijn mama. Zij vergeet vaak te blenden – oké, ze vergeet het niet, ze doet het gewoon niet – waardoor haar ooglook wat hardere randen heeft. Op zich werkt dat bij haar perfect, maar in mijn hoofd is dat de ultieme gruwel. Dus ik verzachtte de eyeliner door te smudgen met een penseel. Daarboven bracht ik een oogschaduw uit mama’s tasje aan – niet te veel bij voorstellen, er zitten exact vier producten in waarvan twee blauwe oogschaduwpoeders – waardoor mijn oog net al wat meer cachet kreeg. Nog een rondje blenden en dan heb ik nog een frosty element toegevoegd. Tijdens de feestdagen kreeg ik een zilveren oogschaduw van de M.A.C Holidays Collection cadeau die me ideaal leek om het Agnetha-gehalte wat te verhogen. Ik koos ervoor om mijn waterlijn en onderste wimperlijn ook een kleurtje te geven. Just because, ik hou gewoon van drama, oké? Een likje blauwe of zwarte mascara et voilà: Mama’s eighties-look anno 2019.

Want mama, die blauwe oogschaduwlook zal ergens altijd een levendige herinnering aan jou blijven. Later zal ik aan mijn kinderen nog met veel plezier navertellen hoe nadrukkelijk je altijd dat blauwe poeder met veel fierheid droeg. Als ik je kleinkinderen een filmpje van ABBA zal tonen, zullen ze waarschijnlijk eerder lachen om de olifantspijpen en plateauzolen, maar ik zal de oogschaduw van Agnetha zien en automatisch aan jou terugdenken. Jag älskar dig, mama!